dimecres, 27 de gener del 2010

Indo por Tierra i Buixo

Siña Maria, güeitanta güeito añadas, tornaba ta casa caminando abonico por o canto d'a carretera, entre Castellazo y Arcusa. As bolixas de nieu feban trayeutos cuasi orizontals, escando-le o cuello sin de tapabocas y licuando-le-se en os beires. Era ye parti d'ixe paisache de presonas de Tierra i Buxo, d'ixe repalmar de presonas que se bueda y que agún emplega as biellas parolas. Feba tiempos que no sabeba cosa d'ella y me n'alegré de biyer-la. Torné con l'auto enta zaga y lo dixé a o canto de a carretera, asperán que ella i plegase.

Se n'alcuerda de yo Siña María? Yo soi uno d'aquers mesaches, allora chobens, que benibamos a chentar a casa de busté cuan yeranos triballando por ista parti, fa alto u baixo bente años. Siña Maria se n'alcordó lugo de yo, y de o mio compañer de fainas. Estiemos charrando un ratet d'a suya familia y d'ella mesma. A la fin mos despedimos, tot y que yo agún le demandé si podría puyar a chentar bel diya. Cuan me'n remero d'ella la biego fortal de cuerpo y esprito. Agún me remero d'una frase que me dizié fa tiempos "que tos pensaz que m'espanto por ixo?"

divendres, 8 de gener del 2010

Os secretos de Castillón


Os zaguers diyas de 2009 estiemos en Fuencalderas. Un maitín tornamos ta o corral de Castillón con a ideya de limpiar de ramas o camin biello, dende a pista dica o Corral. Cuan rematamos ixa faina, puyamos ta o puntal de a Pileta, y dimpués baxamos ta un marueño que bi ha en o cobaxo de una de as peñas de salagón, que bi ha en o mon. Pai nos contó que puestar que ixe marueño, con piedras prou granizas, poderba ser os repuis de l'armita de San Lorenzo de Castillón, que se zita en archibos.

Dimpués continamos fendo-nos a gambada ta Peña Boleta por meyo de una mata de carrascas. Dende a punta de Peña Boleta bi ha una ampla y polita ambiesta de o mon de Fuencalderas, amás l'ambiesta s'esparde por toda la plana de as Zinco Billas, y como o diya yera claro, agún se biyeba dillá de as planas o tozuelo blanco de o Moncayo.
De tornada en ta o corral trobamos as bacas de os de San Felizes, que tan bien nos raden o bradín de la era y de la corraliza. A la fin marchamos ta casa a fer-nos buena chenta: migas y carne asada.